Techniki malarstwa chińskiego

2017-08-23
Techniki malarstwa chińskiego

Na papierze i jedwabiu Chińczycy malują tuszem lub farbami wodnymi przypominającymi akwarele. Techniki te znano od starożytności, przy czym w minionych wiekach najwyżej ceniono czarno-białe malowanie tuszem, co Europejczykowi może wydawać się paradoksalne. Malarstwo chińskie jest jednak blisko związane z kaligrafią, uważaną w tym kraju za najszlachetniejszą ze sztuk, a kaligrafia to sztuka posługiwania się pędzlem i tuszem. Takie kaligraficzne malarstwo uprawiali tylko wykształceni i bogaci amatorzy zwani literatami: urzędnicy cesarscy (co zwykle się łączyło) i także oczywiście mnisi.

Malarstwo wielobarwne, tworzone przez zawodowych artystów (np. Religijne obrazy buddyjskie) uważano za gatunek niższy. Jednak również w nim aż do XVII wieku przeważała technika starannego lub pracowitego pędzla. Polega ona na wykonaniu tuszem rysunkowego konturu, który następnie wypełnia się kolorami. Technika ta co ciekawe jest stosowana do dziś przez niektórych tradycyjnych malarzy. W malarstwie chińskim trudno jest więc doszukać się wielkich pejzaży ukazujących np. Piękno natury. Ich obrazy wydają się być proste, ale namalowanie ich wymagało naprawdę wielkich umiejętności.